Dün ki zaman; Ceddimin başını ezdiği soğan cücüğü
Kalkmışta ayağa kibir suretinde dev sanır kendini
Kaşık çalınmaz sofrasında böcek yiyen leş böcüğü
Bürünmüş şah-ı aslan kürküne’de av sanır nesebimi
Çoktan çıkmış millet-i yecüc/mecüc, uyuyor uygar alem
Suspus olmuş yer ve gök, sanki Türküm-Uygur elalem
Haykırsın yürek ve dil, gerekirse kan ile yazsın kalem
Seyr-i alemde insanlık; şov sanıyor ölümden sahnesini
Pâk-ı misk ile yatan güruh-u şehadet azrailin gül destesi
Kulaklarda çınlayan figan mazlumun kurtuluş bestesi
Milyarlık azgınlığinıza yeter de artar bir ebabil müjdesi
Kapaklansa it, Türk’ün ayağına secde-i sehiv sanır cürmünü
Aman ha susma alem-i Türk, sakın susma alem-i İslam
Sin – can’da kıyılırken can ile cananlara diklensin elif ile lâm
Haksızlığa susan dil şeytan, diyen Hz. Nebi’den alıp ilham
Bin asırdır gârib gârib boyun bükmüş vav sanma mazini
Subscribe to:
Post Comments (Atom)
No comments:
Post a Comment